(عنکبوت غرب)عنکبــوت غــرب چون گسترده تــار کفـر و کیـنمیکنـد تــوهیــن، مسلمـــان بر امـــام مسلمیـنای کـه گیــر افتــادهای در تـــار کیــن عنکبــوت!کـن تقـــلا ، تـا رهـــا گــردی ز تـــار کفــر و کیـنشهر مشهد هست چون یک قطعه از بـاغ بهشتاز قـــدوم "ضـــامـــن آهــــو" ، امـــام راستــینبـا چـه قیمـت میفروشی خویش را بر کـافـرانخـودفــروشـان را نباشد قـــدر ، هرگز ای لعیـن!کسب کردی گر به "کـــن" از دست کـافـر جـایـزه نیست هرگز افتخـــار ، ای دشمــن دیــن مبــین!دل مکـُن خوش بر چنین عنـوان واهـی بیخرد!دیــده وا کـــن! آبــــروی رفتـــهی خود را ببــین آنکـــه امـــروزه تــو را بـــرده بـــه اوج آسمـــانبـــرده بـــالا تا تـو را محکــم بکـوبـد بــر زمیــنتـا رسد بر مقصــد خود دشمن حیــوان سرشتچون حمــارت کرده اکنون با بسی ترفنــد، زیـنذرهای آزادگـــــی ، گـــــر داشـــتی دادی ز کــفتـا اســارت، بــرگــزیـــدی در دیـــار کـــافـــریـن نیست دیگــــر جــــای تــو در کشــور آزادگــــانچون شدی بر دشمنان میهــن و دیـنات معیــنثبت کردی از خیــانـت نـــام خــود را در جهــانبیـن خــــائــنهـــای عالم ، تــا بــه روز واپسـین(ساقیا) در زندگی "خودکرده را تــدبیــر نیست"بـاش آگـه! تـا همیشه هست دشمــن ـ در کمیــنسید محمدرضا شمس (ساقی)

(شکوهوارهها)چون سـرســپردهی وطـــن و خــاک میهنیمکی؟ میتـوان ز دشمــن این خــاک دم زنیمهرچند خــود زدیــم رقــم ، سـرنـوشتمـانپــرپــر شــویــم اگـــر ؛ ز ددان دم نمیزنیملبخنــــد رفتــــه از لـب انــــدوهبــــارمـــانچون طفــل داغدیده به افغـــان و شـیونیمگلشـن بـه دسـت بـــاد ســپردیـم و حــالیــادنبــال گــل ، در آتش جــانســوز گلخنـــیمدر خشکسال عــاطفـــه در غـــم نشستهایمپــژمــرده لالــههـــای "پــریشــان" ارژنیـــمگـرچـه نفـس هنـــوز بـــوَد در گلـــویمـــانامـــا در احتضـــار ، چـــو هنگـــام مــردنیمچون سرپناهمان شده ویــران ؛ چو مردگاندست از جهان کشیده و دنبـــال مــدفنــیمکــو؟ رستمی که تیـــغ کشــد در دفـــاع مـازیـرا اســیر چـــاه ســتم ، همچو بیـــژنیــمهرچنــد بـر نــــژاد ، تفــــاخـــــر نمیکنــیماز بـــزدلــی خجـــل همــه نـــزد تهمـتــنــیموقـت سخــن ، گــــدازهای از کـــوه آتشــیموقـت عمــل رســیده ولــی کـــم ز ارزنیـــممــام وطـــن ز زادن مـــا در نــدامــت استچـون آن نـــرینـــه مـــدعیـــان ســترونیــمکــوه غــرورمــان به فنـــا رفتــه اَست و مادر تــلّ کـــاه ، آه...! بــه دنبــــال ســوزنیــمتا نیست عــزم راسـخ و وحــدت درین دیارمغلـــوب خـــدعـــهها و گـــرفتـــار دشمنیم(ساقی) چه حاصلیست ازین شکوهوارههاوقتی که وقتِ معــرکه، خـامـوش و الکنـیمسید محمدرضا شمس (ساقی)

(اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یٰا عَلِی بْن موسَی الرّضاء)(اذن دخول)حضرت خـــورشـــید! ســـلامٌ علیـکآیــت تــــوحـیــــــــد! ســـلامٌ علیـکخــاک نشــین حـــــرم خـــواهــــرتحضرت معصـــومـهی جـــانپـــرورتزائــــر درگــــاه شمـــا از قـــــم استخسته و درمـانـده و سردرگــم استآمـــده تـــا بــوسـه بـه خــاکـت زنــمبــوسـه بــه آن درگـــــه پــاکـت زنــماذن دخـــولـــم نـــدهـــی وای ِ مــن!گــوش فلـک ، کــــر کنـــد آوای مــن!ای کــه خطـــابخـش همـــه عـــالمیســرمـــــهی چـشمــــان بنــــی آدمیراه بــــده بـــر مـــنِ بــی پـــا و ســرکـن دمـی از عــاطفـــه بـر مــن نظــرآمــــدهام تـــا کــه نگـــــاهــــم کنــیعفـــو و کـــرم توشهی راهــــم کنــیعبـــد گنـهـکــــار خـــــدایــــم ولـــینیست مـــرا جـــــرم بجـــز کــاهلــیضـــامـــن آهـــوی خــــراسـان تـوییروز جـــــزا ، شـــافــــع انسـان تـوییضـــامـــن من بــاش بـه درگـــاه حقتـا کـه کنــم عـِـــلم و عمـــل منطبـقگرچــه پــریشــانــم و درمـــانـــدهاممضطـــرب الحـــالــم و شـرمنـــدهامگرچـه شکسـتهست مــرا بــال و پــرنیست مـــرا جـــز تــو امیـــدی دگــربـــاز بگـــویــم بــه هــــزاران امیــــدای که مـــرادی تو و من هم مـــریـــدحضــرت خــورشــید! پنـــاهـــم بـده گرچـه ســــیهروی ، تــو راهــــم بـدهای کـــه تــو داری ز دل مـــن خبـــــرنــــزد خـــــدا آبــــرویــم را ، بخـــــرگرچـه خـــــدا محــــرم دلهـــا بــوَدعـــالِــم کـــل بــر همـــه دنیــــا بــوَدواســط خیــری چــو بـــه درگـــاه اوخیـــر مــرا خـــواه و بــه او بــازگــوقفـــل مـرا نیست به جـــز تــو کلیــدنیســتـم از درگـــــه تــــو ، نـ